انگار همین یه مدل بلدم عاشقی کنم:
من به دنیا بی محلی کنم، اون به من
من به دنیا بی محلی کنم، اون به من
اردیبهشت ۲۰، ۱۳۸۹
اعتراف
بچه که بودم همیشه موقع انجام کارها، حوری وعده داده شده در بهشت را با مشخصات کامل در نظر می گرفتم. معمولا پسر خوبی بودم.
فکر می کنن ما دیوونه ایم. وقتی من و ایمان انفرادی بودیم و هر دو یه جای سالم برامون نمونده بود دل اون برای فندک زیپوش می سوخت من کلاهم. یه بار هم که به یارو گفته بود، مرتیکه گفته بود برو بابا اینجا داره عمرت می ره فندک چیه. اون فندک نبود یه بخش بزرگی از زندگی ایمان بود برای منم کلاهم.
حرومزاده عمر چه ارزشی داره کلاهمو پس بده.اردیبهشت ۱۴، ۱۳۸۹
زحمت کشیدن
نمی دونم فعل «زحمت کشیدن» تو زبان های دیگه چه معادلی داره ولی حداقل تو ترجمه حرف های مردمان دیگه ندیده ام که اینقدر که اینجا کاربرد داره اونجا هم استفاده بشه. هر روز تو رادیو و تلویزیون و تو حرف زدن های معمولی می شنویم که «بازیکنان ما زحمت کشیدند و ...» «با تشکر از همکاران عزیزم در بخش های امپکس نودال و خانواده رجبی که زحمت کشیدند و این برنامه را برای شما تهیه کردند» «برای این فیلم از همه فیلم هام بیشتر زحمت کشیدم» «عزیزم برای رسیدن به موفقیت باید زحمت بکشی ...» و هم خانواده های این فعل مثل خاک صحنه خوردن، عرق ریزان روح و از این قبیل. من دو تا مشکل با این جملات دارم.
یکی این که مگه همکاران / بازیگران / دوستان شما برای کاری که می کنند دستمزد نمی گیرند که راه به راه ازشون تشکر می کنید و می گید زحمت کشیدند؟
مسئله دیگه اینه که این جمله معمولا در توجیه شکست ها استفاده می شه. وقتی از کسی انتقاد می کنی در جواب میگه من خیلی برای این کار زحمت کشیدم و هیچ جور زیر بار نمی ره که نتیجه کارش و «زحمتش» بد شده. انگار مهم اینه که زحمتتتون رو بکشید، اینکه کار عقلانی باشه یا نباشه، از تجربیات زندگی تون بیرون اومده باشه یا نه، راه دست شما باشه یا نباشه مهم نیست. معلومه وقتی چند نفر دارن زور می زنن کاری انجام بشه یه مشکلی تو کار هست، و خوب معلومه من این نکته رو از آدمهای بزرگی یاد گرفتم و کپی رایتش مال اوناست. عباس آقای کیارستمی که به من یاد داد هر جا دیدی داری «زحمت» می کشی برای ساختن چیزی داری اشتباه می ری، و آقای چارلز بوکفسکی که گفته روی سنگ قبرش نوشتند Don't Try. بهتره بذاریم هر چیزی رشد طبیعی اش رو بکنه. باز به قول عباس آقا سادگی ساده نیست.
عکس از عباس کیارستمی
اردیبهشت ۱۱، ۱۳۸۹
آزادی کامپیوترم
« متعلق به لوازم متهم .... می باشد اغت.شاشات»
این یادداشت روی کیس کامپیوترم بود که امروز بعد از ده ماه برگردانده شد. format شده، ضربه خورده! و بدون هارد اکسترنالم. اینکه من با کامپیوتر چطور اغت.شاش کردم مهم نیست، اینکه پاک کردن حافظه کامپیوتر چه سودی داره وقتی حافظه من سرجاشه هم مهم نیست، برای من مهم اون بازی هاییه که روش نصب بود. تا مرحله های آخر همه شون رفته بودم. نامردا!
اردیبهشت ۰۹، ۱۳۸۹
صرفاً برای ثبت در تاریخ
چرا اینجوریه این زندگی؟ ببین دیشب چه اراجیفی نوشتم و امروز ابرهای همه عالم در دلم می گریند. مخصوصاً ابرهای مناطق استوایی. شنیدم اونجا بارون هاش شدیدتره. باران های موسمی اندونزی هم بد نیست. کلاً آسمون همه جا یه رنگ نیست.
دیوونه شدم رفت.
پنجشنبه 9 اردیبهشت
پ ن: نعمت حقیقی مرد. دیدید گفتم روز گهیه. حس آخر فیلم شاتر آیلند رو دارم.
من اگر دختر بودم
1. در حرف زدن، آخر کلماتم را نمی کشیدم. مگر ما چقدر عمر می کنیم که نیمش به کشیدن آخر کلمات برای جذاب تر به نظر رسیدن هدر شود.
2. از کلماتِ وا، اوا و این قبیل می کشیدم بیرون.
3. روی ناخن هایم وقت نمی گذاشتم. هم خودم را عذاب می دادم با هر بار شکستن و رنگ کردن و نمی دانم چی چی کردنشان، هم اینکه اصولا پسرها متوجه این لوس بازی ها نمی شوند.
4. لوازم آرایش نامرغوب به خورد مردم نمی دادم.
5. جوری کفش می پوشیدم که فکر وقت هایی که در خیابان عجله دارم را هم بکنم و با آن پاشنه های بلند، تمام بار حرکتی عضلاتم را به باسن مبارک محول نکنم.
6. خریدن کیف های کوچک زیر بغل گذاشتنی را به بعد از کشف کارکرد آن توسط دانشمندان موکول می کردم.
7. کلاً بزرگنمایی را کنار می گذاشتم. بالاخره یک روز در رختخواب همه چیز فاش خواهد شد.
8. اگر پسرکی می گفت عاشقم شده است همان شب با او می خوابیدم تا بفهمد مشکل کارش کجا بوده است.
9. تجربه می کردم. هم ازدواج هم فاحشگی را. بعد اگر خواستم درباره شان در کافی شاپ زر می زدم.
10. اگر دختر بودم دوست داشتم پسر بودم.
اشتراک در:
پست‌ها (Atom)
